του Χρήστου Δεστούνη
Υπάρχει κι ένα είδος «πολιτικού λόγου» που δεν παράγει έργο, ούτε ιδέες.
Παράγει απλώς σκιές.
Όταν θέλεις να πεις κάτι, αλλά δεν τολμάς να το πεις επώνυμα, η ανάρτηση σου δεν είναι «αποκάλυψη».
Είναι απλά λάσπη από το πάτο του βαρελιού με νομική μάσκα.
Όταν κάποιος ζει για να γράφει υπαινιγμούς, αλλά τρέμει να πει ονόματα, αυτό δεν λέγεται θάρρος.
Λέγεται δειλία με πληκτρολόγιο.
Κάποιοι το έχουν κάνει επάγγελμα το να μιλούν για την ηθική των άλλων, ενώ η δική τους διαδρομή είναι γεμάτη από:
- λασπολογίες,
- προσωπικές αποτυχίες,
- και χρόνια ανασχέσεων που δεν τους επέτρεψαν ποτέ να σταθούν εκεί που ήθελαν
Αντί να αφήσουν κάτι πίσω τους που να αξίζει, αφήνουν μόνο αναρτήσεις… και έναν απόηχο κακίας που τους ακολουθεί παντού.
Κι όταν χρειαστεί να διαλέξουν ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα που τους βολεύει, η επιλογή είναι πάντα η ίδια: το ψέμα.
Γιατί η αλήθεια απαιτεί κότσια.
Και οι άνθρωποι χωρίς ηθική ραχοκοκαλιά… δεν τα είχαν ποτέ.
Η λάσπη, είτε με κουβά είτε με σταγονόμετρο, μένει λάσπη.
Και όταν τη ρίχνει ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει μέσα της, δεν λερώνει εμένα.
Λερώνει μόνο τον ίδιο.-