του Διαμαντή Σεϊτανίδη
Το έχω ξαναγράψει, γι αυτό κι αποφεύγω να το γράφω συνεχώς: Η πόλη βαδίζει χωρίς ηγεσία, χωρίς διοίκηση, χωρίς προσανατολισμό. Τίποτα δεν σχεδιάζεται, τίποτα δεν εγκυμονεί αυτή η πόλη, ακόμα και τα μεγάλα πλεονεκτήματά της, όπως το άλσος, παραμένουν φαντάσματα του παλαιού εαυτού τους.
Καθώς μπήκαμε, πια, στον τελευταίο προεκλογικό χρόνο, περιμέναμε και περιμένουμε κάτι να κινηθεί, κάτι να αναδεύσει αυτό το έλος της ακινησίας, της παραίτησης, της παραλυσίας. Ως τώρα, δεν βλέπουμε τίποτα. Όλοι όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ετοιμάζονται ή φιλοδοξούν να ετοιμαστούν, δεν έχουν καταφέρει -όπως τραγουδούσε ο Κώστας Καράλης- να «σκίσουν τη θολή γραμμή των οριζόντων».
Για τον τουρίστα, ανύπαρκτο δήμαρχο, τα έχουμε πει. Κάθε μέρα που περνάει με την παρουσία του στο δημαρχείο είναι μια ντροπή για την πόλη. Μπήκε στο γήπεδο τη μαγική βραδιά των εγκαινίων και σας τον παλιό Δελαπατρίδη χαιρετούσε τις κερκίδες, λες και ο ίδιος έκανε το παραμικρό για το γήπεδο. Υπήρχε και δεν υπήρχε, ένα και το αυτό. Μια δουλειά του ανέθεσε η ΑΕΚ και -όπως πάντα- αποδείχτηκε τραγικά ανεπαρκής, με αποτέλεσμα να του την πάρει, να τη δώσει στον Παντελή Γρετζελιά και να ακουστεί εν μέσω συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου από τον -τύποις- δήμαρχο της πόλης το αμίμητο και προσβλητικό για όποιον έχει στοιχειώδη συναίσθηση πολιτικής αξιοπρέπειας «φέρτε μου να υπογράψω ό,τι θέλετε».
Η «Πολιτών Πολιτεία» διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, ο Σπύρος Γραμμένος ήδη αποχώρησε, ο πλήρως αποτυχημένος δήμαρχος συναγελάζεται, πλέον, σχεδόν αποκλειστικά με τους αποστάτες άλλων συνδυασμών, που «μύρισαν» ψίχουλα εξουσίας και ξεπούλησαν τις ψήφους τις οποίες, αφελώς, τους δώσαμε όσοι κι όσες τους επιλέξαμε. Ακολουθεί κατά πάσα βεβαιότητα ο Γιώργος Καραβίας, μάλλον η Ανθή Παπακώστα και ο Λύσανδρος Γεωργαμλής, ο οποίος προαλείφεται για υποψήφιος δήμαρχος. Ακόμα, πάντως, ο συμπαθής «Κόκος» δεν έχει απαντήσει στα πιο καίρια ερωτήματα της πόλης προς το πρόσωπό του: Πρώτον, γιατί συντάχθηκε και κυρίως γιατί ανέχθηκε τόσα χρόνια την καταστροφική δημαρχία Βούρου, της οποίας υπήρξε σημαίνον στέλεχος. Και δεύτερον, διότι κάτι καινούργιο πρέπει να μας πει, κάτι νέο να προτείνει, κάπως να δείξει ότι άλλαξε προς το καλύτερο μετά την αποτυχημένη υποψηφιότητά του το 2014. Δεν χρειαζόμαστε υποψήφιο που ήδη απέτυχε, εννέα χρόνια μεγαλύτερο. Μπορεί ο Γεωργαμλής ή όποιος αναλάβει να εκφράσει τους ουσιαστικά άστεγους δημοτικούς συμβούλους του Βούρου, να προτείνει κάτι νέο; Θα τον ακούσουμε -και μαζί μας όλη η πόλη- με προσοχή. Αλλά το «καλό παιδί» χωρίς πολιτικό υπόστρωμα με προτάσεις, σχέδια ουσιαστικής αναβάθμισης του δήμου και της πόλης, αλλά και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, είναι ένα πολύ ωραίο περιτύλιγμα χωρίς περιεχόμενο.
Λέγαμε νωρίτερα για το άλσος. Σήμερα μια φιλαδελφειώτικη ή χαλκηδονιώτικη οικογένεια δεν μπορεί να καθίσει και να πιει έναν καφέ, ένα αναψυκτικό στο άλσος, να αφήσει τα παιδιά -όπως κάναμε εμείς και πολλές γενιές πριν και μετά από μας- να τρέξουν, να παίξουν μέσα στα δένδρα. Κι αυτό συμβαίνει, μετά την καταστροφική απόφαση της διοίκησης Βασιλόπουλου να γκρεμίσει όλον τον παλιό «Κένταυρο». Μια θαρραλέα αυτοκριτική από τη Δύναμη Πολιτών για αυτό -κι άλλα καταστροφικά που έγιναν στη θητεία τους- είναι επιβεβλημένη, αν θέλουν να τους πάρουμε στα σοβαρά. Αυτό που κάνει τώρα η νέα του ηγεσία, πρώτον να ταυτίζει τον συνδυασμό με τον ΣΥΡΙΖΑ και να κάνει αντιπολίτευση όχι μόνο στη δημοτική Αρχή, αλλά και στην κυβέρνηση, θα το πληρώσει στην κάλπη -αν όχι της πρώτης, σίγουρα της δεύτερης Κυριακής. Και δεύτερον, η υπεράσπιση μιας θητείας που καλώς ή κακώς ο λαός της πόλης αποδοκίμασε, συνιστά βέβαιη συνταγή αποτυχίας. Συνεχίστε έτσι, κυρίες και κύριοι της Δύναμης Πολιτών, αν θέλετε να μείνετε στην αντιπολίτευση. Αν όχι, αλλάξτε μυαλά εγκαίρως…
Οι «παλιοσειρές» Παντελής Γρετζελιάς και Χάρης Τομπούλογλου ετοιμάζονται κι αυτοί, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο για τις κάλπες της επόμενης χρονιάς. Ο μεν Γρετζελιάς έχει αρχίσει το φλερτ με τον Γεωργαμλή, χωρίς όμως έως τώρα να οριστικοποιηθεί κάποια συμφωνία δημοτικής συμπόρευσης, καθώς στο παιχνίδι έχει μπει και ο Στέφανος Γατσούλης, που αναζητεί διακομματικά ερείσματα για την υποψηφιότητά του (πέραν του ενός- δυο που έχει από τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, όπως μαθαίνω). Σκοπός του πρώην δημάρχου είναι να διατηρήσει τις δυνάμεις που έχει ακόμα στην πόλη ως διαπραγματευτικό «χαρτί», αλλά και να προωθήσει τον γιο του, Χρήστο, σημερινό δημοτικό σύμβουλο. Από την άλλη πλευρά, ο Τομπούλογλου συνεχίζει να κινείται στην πόλη και, πέραν της ομάδας που έχει σχηματίσει δίπλα του, θέλει να εντάξει στον συνδυασμό του και τους Γιάννη Ουσταμπασίδη και Πέτρο Λαζαρίδη. Ούτε από τον Γρετζελιά, ούτε από τον Τομπούλογλου έχουμε ακούσει κάτι καινούργιο, μια νέα ιδέα, έναν καινούργιο λόγο να τους ψηφίσουμε, πέραν όσων τους είχαν ψηφίσει το 2019. Αναμένουμε, αν και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
Στέφανος Γατσούλης και Γιάννης Τζέλης είναι τα δυο νέα πρόσωπα που ετοιμάζονται να διεκδικήσουν την ψήφο μας. Κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον οργανωτικό και προγραμματικό τομέα, αντιμετωπίζουν τα προβλήματα κάθε καινούργιου στην «πολιτική αγορά» αλλά συνεχίζουν και προσπαθούν. Περιμένουμε να δούμε αποτελέσματα και, κυρίως, τι καινούργιο έχουν να συνεισφέρουν στον δημόσιο διάλογο για το μέλλον της πόλης.
Τέλος, υπάρχει η μεγάλη -πλην ανομοιογενής- δεξαμενή των ανεξάρτητων (των πραγματικά ανεξάρτητων, όχι των «ανεξάρτητων» που κάνουν κάμψεις ενώπιον του πολιτικά και δημοτικά ανύπαρκτου Γιάννη Βούρου, για να πάρουν ένα ψίχουλο δήθεν τοπικής εξουσίας, δεν μιλάμε για τους αποστάτες αλλά για τους όντως ανεξάρτητους: Ο Γιάννης Ουσταμπασίδης και ο Πέτρος Λαζαρίδης (που τυπικά ανήκει ακόμα στον συνδυασμό Γρετζελιά αλλά κινείται εντελώς ανεξάρτητα από τον πρώην δήμαρχο) συζητούν με τον Τομπούλογλου αλλά διστάζουν να πάρουν αποφάσεις πρώτον διότι είναι νωρίς και δεύτερον γιατί πρέπει να εξηγήσουν στους συμπολίτες με τους οποίους έχουν αναπτύξει μια σχέση όλα αυτά τα χρόνια δυο πράγματα: πρώτον την πολιτική τους μεταπήδηση και δεύτερον τη συμπόρευση με μια υποψηφιότητα που κατεβαίνει πάρα πολλά χρόνια, δεν έχει κερδίσει ποτέ, έχει υποστεί πολλαπλές φθορές και -ως τώρα τουλάχιστον- τίποτα καινούργιο δεν έχει προτείνει, που να δικαιολογεί το γιατί θα πετύχει αυτό που ποτέ στο παρελθόν δεν πέτυχε.
Οι Αλέκος Γούλας και Ευτυχία Παπαλουκά έχουν συμπήξει ένα δίδυμο που κινείται όντως ανεξάρτητα, προτείνει πράγματα και παρεμβαίνει όπου μπορεί και όπου έχει κάτι να πει, ωστόσο δεν έχει κινηθεί καθόλου στον οργανωτικό τομέα, ώστε να συμπεράνουμε ότι ετοιμάζεται για αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές. Αντίθετα, συζητά με πολλούς, χωρίς να δεσμεύεται, και περιμένει. Σοφόν..
Συζητά με πολλούς, χωρίς να δεσμεύεται και η ηγετική ομάδα της ΑΕΚ, που είδε, πια, το γήπεδο να εγκαινιάζεται και τον κόσμο της ομάδας να πανηγυρίζει (δεν ξέρω αν υπήρξε έστω κι ένας που να μην δάκρυσε εκείνη τη μαγική βραδιά των εγκαινίων, από όσους βρεθήκαμε μέσα…), έχει αντιληφθεί ότι η επιλογή Βούρου ήταν ολοκληρωτική αποτυχία (ήταν επιδεικτικά απών από το πρόγραμμα της τελετής εγκαινίων, κι αυτό λέει πολλά… Ο Δεσπότης μίλησε, ο δήμαρχος όχι...) και αναζητά μια σχετικά αξιόπιστη λύση για να στηρίξει την επόμενη τετραετία. Το γήπεδο έγινε, αλλά κάθε άλλο παρά θέλει η ΑΕΚ έναν δήμο απέναντί της. Έτσι φροντίζει να δείξει τη στήριξή της σε κάποιον που να μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα και της πόλης και της ΑΕΚ, αλλά ως τώρα δεν τον έχει επιλέξει, όπως όλα δείχνουν.
Συμπέρασμα: Πολύς κόσμος ασχολείται, όπως πάντα, τρέχει, κάνει σχέδια κι ετοιμάζεται. Αλλά η πόλη κι όσοι παρακολουθούν τις εκλογικές προετοιμασίες από μια απόσταση που τους εξασφαλίζει όχι το αλάθητο, αλλά τουλάχιστον μια ψύχραιμη αποτίμηση του τι συμβαίνει, φαίνεται ότι συμφωνούν: Ως τώρα, τίποτα δεν «σκίζει τη θολή γραμμή των οριζόντων». αναμένουμε...