Παλαιά, όταν ασχολιόμουνα με τα κόμματα, τα ανέκδοτά μας ήταν σε ένα βαθμό και πολιτικά. Ε, εμείς τότε το είχαμε ρίξει στο αντικομμουνιστικό (να με συγχωρούν οι κομμουνιστές αναγνώστες μου, πιτσιρικάς ήμουν, επιρρεπής... Εσείς αν θέλετε μπορείτε να αντικαταστήσετε τα ονόματα με άλλα, Αμερικανών πολιτικών ή Εγγλέζων κλπ. Άλλωστε αυτά τα ανέκδοτα είναι ντουμπλ φας...).
Γιατί τα γράφω αυτά; Όταν κάηκε ο κάδος κι αναστατώθηκε η Δεκελείας, ενώ ο Γιάννης Βούρος αμέριμνος ερμήνευε το ρόλο του σε παλκοσένικο της Θεσσαλονίκης, κι η πόλη ήταν χωρίς δήμαρχο, θυμήθηκα ένα από τα ανεκδοτάκια της νεότητάς μου (έτσι είναι το γήρας, αγαπητοί μου. Θυμάσαι τα παλιά, όλο και περισσότερο).
Υπήρχε, λέει, ένας πολύτιμος ζωγραφικός πίνακας, που οι ειδήμονες έλεγαν ότι είναι αξίας εκατομμυρίων δολαρίων. Ο τίτλος του έργου ήταν "Ο Λένιν στη Ζυρίχη". Ο πίνακας όμως δεν βρισκόταν σε κανένα μουσείο, σε καμία ιδιωτική συλλογή, πουθενά. Ήταν εξαφανισμένος.
Όλοι μιλούσαν για την τεράστια αξία αυτού του πίνακα, που όμως κανείς δεν είχε δει. "Ο Λένιν στη Ζυρίχη" ήταν κάτι που όλοι ήθελαν να απολαύσουν και κανείς δεν τα είχε καταφέρει.
Ένας μανιώδης συλλέκτης, λοιπόν, έβαλε σκοπό της ζωής του να βρει τον περίφημο πίνακα "Ο Λένιν στη Ζυρίχη".
Άρχισε να ρωτάει, να ταξιδεύει, να συλλέγει πληροφορίες... Όλες έφταναν σε ένα σημείο, αλλά ποτέ δεν είχε βρει πού ήταν ο πίνακας.
Για να μην σας τα πολυλογώ, μετά από χρόνια αποτυχιών, κάποιος ιδιοκτήτης υπόγειου παλαιοπωλείου σε έναν απόμερο δρόμο της Πράγας, του είπε ότι μάλλον τον έχει κληρονομήσει από τον πατέρα της μια ηλικιωμένη κυρία, που μένει μόνη σε έναν πύργο στην πολωνική επαρχία.
Άρχισε ο δικός μας, λοιπόν, να γυρίζει τα χωριά της Πολωνίας, να μπαίνει σε παλαιούς πύργους, να ρωτάει, να εισπράττει συνεχείς απαντήσεις περί αγνοίας για αυτό τον πίνακα... Κάποτε, τέλος πάντων, φτάνει σε έναν πύργο πάνω σε ένα λοφίσκο, κτυπά την πόρτα και του ανοίγει μια κυρία, ετών... τόσο και βάλε.
Ο συλλέκτης της λέει ότι ψάχνει έναν πίνακα κλπ, αλλά πριν τελειώσει την περιγραφή, η κυρία του λέει "Α, αυτόν θέλετε; Πάνω στο πατάρι τον έχω σε μια κούτα με κάτι άλλα παλιοπράγματα".
Ο δικός μας έκανε μεγάλη προσπάθεια να μην πέσει κάτω από τη συγκίνηση αλλά και την έκπληξη για το πώς αντιμετώπιζε η κυρία το αριστούργημα που είχε στο σπίτι της. "Κυρία μου, τον αγοράζω σε όποια τιμή μου πείτε" της λέει. Κι εκείνη απαντά: "Καλέ έτσι να τον πάρετε, δεν με νοιάζει καθόλου, χώρο θα μου κάνετε".
Τρέμοντας από τη συγκίνηση ο συλλέκτης ζητάει από την κυρία να του δείξει τον πίνακα. Εκείνη τον ανεβάζει στο πατάρι και του λέει "να, εκεί μέσα είναι".
Ο δικός μας πιάνει με προσοχή τον πίνακα, τον βγάζει από την κούτα και... παθαίνει πλάκα!
"Κυρία μου" τη ρωτάει, "είστε βέβαιη ότι αυτός είναι ο περίφημος πίνακας "Ο Λένιν στη Ζυρίχη";
"Φυσικά" του απαντάει η γιαγιά.
"Μα εδώ" επιμένει ο συλλέκτης "βλέπω τον Λέον Τρότσκι ολόγυμνο, να... βγάζει τα μάτια του με την επίσης ολόγυμνη Ναντέζντα Κρούπσκαγια, τη γυναίκα του Λένιν".
"Ακριβώς" του λέει η ιδιοκτήτρια του έργου.
"Μα, καλά" ξαναρωτά ο συλλέκτης. "Ο Λένιν, που είναι;"
Και η κυρία, αφού του ρίχνει μια ματιά αποδοκιμασίας, του απαντά: "Το γράφει επάνω, κύριε. Ο Λένιν στη Ζυρίχη".
Έτσι κι εδώ. Ο κάθε απίθανος βγάζει τα μάτια του στην πόλη με φωτιές κι ό,τι άλλο γουστάρει, και... ο Βούρος στη Ζυρ... συγνώμη, στη Θεσσαλονίκη ήθελα να πω...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ