Γνωστός δικηγόρος της πόλης, που ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του, μας απέστειλε το παρακάτω κείμενο:
*****
Παρακαλώ να επιτρέψετε μια τοποθέτηση, ενόψει των πολλών σχολίων που διαβάστηκαν μέχρι τώρα.
Κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο, ούτε η ενδιαφερομένη σαφώς για τον οίκο ανοχής, αλλά ούτε η δημοτική αρχή.
Αν οφείλει να εφαρμόσει το νόμο θα τον εφαρμόσει και ο Δήμος, διότι δεν είναι θέμα ούτε πουριτανισμού, ούτε ιδεοληψίας ούτε πολιτικής τοποθέτησης η εφαρμογή του νόμου.
Η νέα κανονιστική με τα 450 μέτρα απόσταση από απαγορευτικά σημεία έχει στοιχεία έντονης υποκρισίας στο μέτρο που επιτρέπει στα όρια του Δήμου να αδειοδοτηθούν 2 οίκοι ανοχής, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει τα μέτρα από 200-450, ούτως ώστε να μην υπάρχει περίπτωση αδειοδότησης σε κανένα και ποτέ, ήτοι να επιτρέπει την αδειοδότηση απαγορεύοντάς την.
Εκείνο που ίσως διέφυγε της προσοχής της δημοτικής αρχής είναι, ότι πάνω στην εκδικητικότητα στο νόμιμο και ανοχή στα παράνομα και τον ηγεμονισμό που εξέφρασαν με την συγκεκριμένη απόφαση είναι ότι η εκκρεμής αίτηση για άδεια, θα χορηγηθεί ενόψει της ΣΥΜΦΩΝΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΟΜΟΦΩΝΗΣ ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗΣ της επιτροπής που αποφασίζει για την χορήγηση ή μη με την παλαιότερη κανονιστική απόφαση διότι έτσι είναι ο νόμος.
Ως γνωστόν, οι κανονιστικές αποφάσεις ισχύουν για το μέλλον και δυστυχώς, δεν έχουν αναδρομική ισχύ άρα η άδεια δυστυχώς για το Δήμο θα χορηγηθεί παρά την μεροληψία και την μεθόδευση του χρονικού σημείου της νέας κανονιστικής απόφασης, δυστυχώς δεν ισχύει για την εκκρεμή άδεια.
Τέλος, επειδή γράφτηκαν πολλά για την εμπορευματοποίηση του σώματος πραγματικά το θέμα κυρίως έχει να κάνει με την παράνομη εργασία και τούτο, διότι αυτός που έχει άδεια δεν έχει ανάγκη να περιβάλλεται από κυκλώματα, παρατρεχάμενους καλύψεις ή οτιδήποτε σκοτεινό και σάπιο.
Πληρώνει φόρους, Φ.Π.Α., Ι.Κ.Α. και εκτός από τις απαιτήσεις ασφαλείας ελέγχεται και υγειονομικά για να παραμείνει νόμιμος γιατί ακριβώς σέβεται τους κανόνες του κράτους.
Ο παράνομος έτσι κι αλλιώς παράνομος είναι δεν έχει κανένα λόγο να αποδίδει κάτι στο κράτος, ούτε να τηρεί ευλαβικά τη νομοθεσία, ακριβώς γιατί είναι παράνομος. Αλλού ίσως πληρώνει για να συντηρηθεί ως παράνομος.
Είναι επιλογή η παρανομία και κυριότερα η στάση που έχει ο καθένας σε διάφορα θέματα.
Δεν θα υπερασπιστώ άλλο την διαφορά νόμιμου από τον παράνομο αλλά επειδή γράφτηκαν πολλά για την εμπορευματοποίηση του σώματος δεν είναι και η καλύτερη εκδοχή να υποθάλπεται η παρανομία.
Όλα αυτά πέραν της ηθικής διαστάσεως καθ’ ότι σίγουρα δεν μονοπωλεί κανείς ότι είναι πιο ηθικός από τους άλλους. Τουλάχιστον εγώ δεν το κάνω!
Εάν τηρηθούν οι νόμοι, θα υπάρχει επίσημο έγγραφο με την υπογραφή του αρμοδίου αντιδημάρχου σε δύο μήνες περίπου.
Όχι τίποτε άλλο αλλά ισχύει ό,τι λέει ο νόμος. Ούτε ό,τι λέει ο αστυνόμος ισχύει ούτε ότι λέει ο Δήμαρχος τον οποίο σέβομαι και απόλυτα τιμώ αλλά η αλαζονεία της εξουσίας κάνει θνησιγενείς τις θητείες των πολιτικών. Αυτό είναι αξίωμα του εύχομαι να μην το ζήσει, αυτό όμως εξαρτάται από εκείνον.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η κανονιστική απόφαση των Δήμων είναι κατώτερη από τους νόμους πηγή δικαίου από άποψη τυπικής ισχύος. Ο νόμος 3919/2011 στο άρθρο 1 αυτολεξεί: «Αρχή της επαγγελματικής ελευθερίας» ορίζει:
1. Για την πρόσβαση σε επαγγέλματα και την άσκησή τους ισχύει η αρχή της επαγγελματικής ελευθερίας (άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος).
2. Οι διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας που αφορούν στην πρόσβαση και την άσκηση επαγγελμάτων επιβάλλεται να ερμηνεύονται σε αρμονία προς την αρχή της επαγγελματικής ελευθερίας και της προστασίας του ανταγωνισμού. Διατάξεις που προβλέπουν περιορισμούς στην πρόσβαση και την άσκηση επαγγελμάτων είναι στενώς ερμηνευτέες.»
Τώρα, αν η ερμηνεία του νόμου από το δημοτικό συμβούλιο που αυξάνει τα μέτρα από απαγορευτικά σημεία από 200 σε 450 (οπότε ουσιαστικά απαγορεύει απολύτως την αδειοδότηση στα όρια όλου του δήμου) είναι σε αρμονία προς την αρχή της επαγγελματικής ελευθερίας, καθώς και αν κάνει στενή ερμηνεία των διατάξεων του νόμου που προβλέπουν περιορισμούς στην πρόσβαση και άσκηση επαγγελμάτων ο καθένας μπορεί να το κρίνει.
Άλλωστε, θα μπορούσε να προβλέψει η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και περισσότερες από 2 άδειες (πχ 20) με απόσταση από απαγορευτικά σημεία για παράδειγμα 250 μέτρα (αντί για 200) .
Πάλι κανείς δεν θα δικαιούτο αδειοδότηση (διότι δεν θα υπάρχει ενδιαφερόμενη που να πληροί τις προϋποθέσεις) και θα εμφανιζόταν τάχα εφαρμοστής του νόμου αποκλείοντας και πάλι πλήρως την αδειοδότηση στα όρια του Δήμου.
Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν οίκοι ανοχής ή να μην υπάρχουν, η ηθικοπλαστική προσέγγιση του θέματος.
Το όλο θέμα είναι τι θέση παίρνει κανείς στην κείμενη νομοθεσία.
Το κράτος έχει συνέχεια και δυστυχώς πρέπει η εναλλαγή στην εξουσία, εν προκειμένω στο Δήμο, να εφαρμόζει την κείμενη νομοθεσία ακόμη και αν διαφωνεί. Εκεί βασίζεται το Κράτος Δικαίου.
Η άδεια αντλεί την χορήγησή της από την κανονιστική απόφαση του εκάστοτε Δήμου. Αλλά και η κανονιστική απόφαση από τα όρια του νόμου ο οποίος πρέπει να είναι σύμφωνος με την κοινοτική νομοθεσία (ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο) αλλά και με το ελληνικό Σύνταγμα.
Το δίκαιο είναι πυραμίδα και θέτει κανόνες που όσο υπάρχουν πρέπει να τους σεβόμαστε. Δυστυχώς για κάποιους!-